Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

Οι αγάπες νύχτα ταξιδεύουν

Ελένη Μπιρμπίλη




http://www.easybytez.com/8n85nnxsrhl1


Η Δανάη είναι μια γυναίκα προσηλωμένη
στην απόλυτη εκδοχή της αγάπης.
Χωρίς να το πολυσκεφτεί καταφεύγει
στα δίκτυα του έρωτα δίχως να φαντάζεται
που θα οδηγηθεί.
Ο Αντρέας και ο Δημοσθένης, φίλοι μέχρι τότε,
βρίσκονται άθελά τους μπλεγμένοι στην ίδια δίνη
και παλεύουν απεγνωσμένα να σωθούν.
Σε αυτή την απίστευτη ιστορία, θύτες και θύματα
ταυτίζονται, καθώς η μοίρα των ανθρώπων
καμιά φορά γράφεται με αίμα παρμένο
από το ίδιο το παρελθόν τους...

Ο ουστ από 'δω

Μαρία Μαυρίδου Καλούδη

http://www.easybytez.com/xvvbnegyrz5g


O Πειρατής δεν είναι ένας απλός σκύλος. Είναι ταγμένος για σπουδαία πράγματα και δεν το ξέρει. Αυτό θα φανεί από όταν ακόμα μικρός, εγκαταλείπεται σε ένα σκοτεινό δάσος όπου τον παρακολουθεί μία παράξενη μορφή.
Αφού περιπλανήθηκε στους αφιλόξενους δρόμους των ανθρώπων, βρήκε τελικά το καταφύγιο που κάθε πλάσμα δικαιούται στον κόσμο.
Εκεί αρχίζουν τα ερωτηματικά και οι περίεργες, ανησυχίες του που τον οδηγούν σε μία περιπέτεια που την εξέλιξή της ποτέ δεν φανταζόταν.
Με την Νίκη, τον στρατηγό Πιγκουΐνο, την χαρισματική Τζίνα και όλη την παρέα, κάνουν την μεγαλύτερη ανακάλυψη στην ιστορία των τετράποδων.

Οι Εννέα Καίσαρες Βασίλης Παπαθεοδώρου

Βασίλης Παπαθεοδώρου


http://www.easybytez.com/nkjyyuf8ekwh


Όταν δύο γειτονικά και ανταγωνιστικά σχολεία αποφασίζουν
να συνεργαστούν για να λάβουν μέρος σε ένα διεθνή διαγωνισμό με βάση το Internet,
κανείς δεν μπορεί να φανταστεί ότι τα παράξενα και μυστηριώδη γεγονότα
που συμβαίνουν και στρέφονται κατά των μαθητών κάθε άλλο παρά συμπτωματικά είναι.
Περιστατικά που πέφτουν στην αντίληψη μόνο ενός από τους μαθητές, του Mιχάλη,
ο οποίος και αναλαμβάνει να ρίξει φως στην υπόθεση.
Mε τη βοήθεια δύο συμμαθητών του, του Aντρέα και της Nίκης,
θα προσπαθήσει να εξιχνιάσει το τι ή ποιος κρύβεται πίσω
από όλα αυτά και αν έχουν βάση οι υποψίες του.
Oι τρεις συμμαθητές μπλέκουν έτσι σε ένα «παιχνίδι»,
όπου οι ύποπτοι εναλλάσσονται συνεχώς και οι ίδιοι
προσπαθούν ταυτόχρονα να προστατέψουν τους εαυτούς τους
και να γίνουν πιστευτοί.

Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με πολλή δράση και μυστήριο
πάνω στη χρήση των υπολογιστών και των νέων τεχνολογιών.
Mια ιστορία που αποκαλύπτει πως όλα τα πράγματα έχουν δύο όψεις:
Mια φωτεινή και μια πιο σκοτεινή – εκεί ίσως που παραμονεύουν οι Eννέα Kαίσαρες.

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

Η σιωπή της πόλης

Νίκος Καρακάσης

http://www.easybytez.com/sbbpw77sofam

"Η σιωπή της πόλης" του Νίκου Καρακάση (Βορειοδυτικές Εκδόσεις) είναι μία σπονδυλωτή νουβέλα, στην οποία κύριοι πρωταγωνιστές είναι ένας άστεγος, ο Χρήστος, και ο κύριος Κ, ένας συγγραφέας που παρατηρεί το πλήθος από το παράθυρο του καινούργιου σπιτιού του.

Έρως, Θέρος, Πόλεμος

Ευγενία Φακίνου


http://www.easybytez.com/jsp67ki50x4b

Σύμη 1919.

Η εποχή των θαυμάτων για το νησί. Ο ηλεκτρισμός, το ραδιόφωνο, ο κινηματογράφος αλλά και η σκληρή Ιταλική Κατοχή. Η Μαρία ζει μια «αρχαία» ζωή στα ορεινά του νησιού. Στα δώδεκά της φεύγει μόνη για τη Γη της Επαγγελίας, την Αίγυπτο.

Αλεξάνδρεια 1938.
Ο πόλεμος προ των πυλών. Ως νοσοκόμα πια, θα γνωρίσει την αγριότητα των χειρουργείων της ερήμου, τους βομβαρδισμούς αλλά και το πάθος για ζωή της νεολαίας.

Αθήνα 1945.
Το Άγνωστο. Θα ξεκινήσει πάλι απ' την αρχή, μέσα στις δύσκολες συνθήκες, μ' ένα παιδί και μια αφόρητη μοναξιά. Η Μαρία δε διαμόρφωσε την Ιστορία. Δεν όρισε καμία της στιγμή. Υπήρξε μόνο μία κουκκίδα στα ιστορικά γεγονότα, όπως τόσοι άλλοι της γενιάς της. Ατομική και συλλογική μνήμη και ποτέ νοσταλγία. Η μνήμη μάς βοηθά να διαμορφώσουμε την ταυτότητά μας κι όχι να την αρνηθούμε. Να συμφιλιωθούμε με τις «σκοτεινές» στιγμές που έρχονται στην επιφάνεια. Να συγχωρέσουμε και να υπερβούμε τον πόνο που προκαλεί η ανάμνηση.

Εγώ και η αδερφή της

Παναγιώτης Παπανικολάου
Μυθιστόρημα




http://www.easybytez.com/j18gtsml45d3

Εμπνευσμένο από εμπειρίες ζωής,
καταγράφει γεγονότα της σύγχρονης εποχής.

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

Καλαμιές στον άνεμο

GRAZIA DELEDDA  Γκράτσια Ντελέντα
Μυθιστόρημα

 http://www.easybytez.com/0fgajrg6zkof


Πρόκειται ίσως για το γνωστότερο διεθνώς μυθιστόρημα
της Ντελέντα.
Κι εδώ η υπόθεση εκτυλίσσεται στη Σαρδηνία.
Το κύριο πρόσωπο του έργου, ο Έφις,
είναι ο ηλικιωμένος υπηρέτης στο σπίτι
της οικογένειας Πιντόρ.
Από την ξεπεσμένη οικογένεια ευγενών
έχουν απομείνει μόνο τρεις αδελφές:
δυο γεροντοκόρες και μια νεότερη, ανύπαντρη κι εκείνη.
Ο υπηρέτης έταξε σκοπό στη ζωή του να υπηρετήσει
με πλήρη αφοσίωση τις τρεις γυναίκες που απόμειναν
μόνες και απροστάτευτες, επειδή πιστεύει πως έτσι
θα εξιλεωθεί από μια παλιά κρυφή ενοχή
που τον βαραίνει: σκότωσε άθελά του το αφεντικό του,
στην προσπάθεια να φυγαδεύσει στη Ρώμη
μαζί με τον εραστή της την τέταρτη αδελφή,
τη Λία, που αγαπούσε κρυφά χωρίς ανταπόκριση.

Οι αγάπες νύχτα ταξιδεύουν

Ελένη Μπιρμπίλη



http://www.easybytez.com/8n85nnxsrhl1


Η Δανάη είναι μια γυναίκα προσηλωμένη
στην απόλυτη εκδοχή της αγάπης.
Χωρίς να το πολυσκεφτεί καταφεύγει
στα δίκτυα του έρωτα δίχως να φαντάζεται
που θα οδηγηθεί.
Ο Αντρέας και ο Δημοσθένης, φίλοι μέχρι τότε,
βρίσκονται άθελά τους μπλεγμένοι στην ίδια δίνη
και παλεύουν απεγνωσμένα να σωθούν.
Σε αυτή την απίστευτη ιστορία, θύτες και θύματα
ταυτίζονται, καθώς η μοίρα των ανθρώπων
καμιά φορά γράφεται με αίμα παρμένο
από το ίδιο το παρελθόν τους...

Καλημέρα και Αντίο

Αγγελική Σχοινά

http://www.easybytez.com/v12bz44lmc63

Είναι ένα μυθιστόρημα σύγχρονων σχέσεων. Η θυελλώδης ιστορία της Ζωής ξεκινάει στη χώρα μας, ταξιδεύει στο Παρίσι και επιστρέφει ξανά για ένα απροσδόκητο φινάλε.
«Καλημέρα και Αντίο», είναι το σημείωμα που βρίσκει ένα πρωί ο Φίλιππος, το ίδιο σημείωμα που άφηνε κι εκείνος στις γνωριμίες της μιας βραδιάς. Η Ζωή έχει φύγει απ' όσα την πλήγωναν, από ένα one night stand που κατά λάθος κράτησε πέντε χρόνια. Ζούσαν μαζί χωρίς δεσμεύσεις, ο καθένας κλεισμένος στο μικρόκοσμο της καθημερινότητάς του. Πλέον η Ζωή προσπαθεί να κάνει νέο ξεκίνημα στο Παρίσι, βλέποντας τα γεγονότα αποστασιοποιημένη, μέσα από το φακό της φωτογραφικής της μηχανής. Ο Φίλιππος ψάχνει την τέλεια διαφήμιση και αναλώνεται σε εφήμερες σχέσεις. Αναμνήσεις και συναισθήματα εκδηλώνονται με διαφορετικό τρόπο μέσα τους. Στην αναζήτηση της ευτυχίας τι ρόλο παίζουν ο φόβος, η αγάπη, ο έρωτας, η φιλία, η οικογένεια; Πώς να χειριστείς τα συναισθήματά σου όταν ξεπερνούν τα όρια που έχεις θέσει;
Τον εξαιρετικό πίνακα στο εξώφυλλο έχει ζωγραφίσει η ίδια η Αγγελική, όπως και τον πίνακα που κοσμεί το οπισθόφυλλο, αλλά και τα σχέδια που θα συναντήσετε μέσα στις σελίδες του.

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ

http://www.easybytez.com/uoacjjb0ulyw



Η Άννα Φρανκ (Anneliese Marie (Anne) Frank, 12 Ιουνίου 1929
στην Φρανκφούρτη -Φεβρουάριος ή Μάρτιος 1945
στο Μπέργκεν-Μπέλζεν) ήταν Γερμανίδα Εβραιοπούλα
που έγραψε ένα ημερολόγιο ενώ κρυβόταν, μαζί με τους δικούς της
και τέσσερις οικογενειακούς φίλους, σε ένα σπίτι στο Άμστερνταμ
κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής της Ολλανδίας.


Πογκρόμ

Ελένη Σεμερτζίδου


Μυθιστόρημα


http://www.easybytez.com/rntuk9ewcb3b


Σήμερα, εποχή της Παγκοσμιοποίησης και των τεχνολογικών εξελίξεων, στην
Κοινωνία της Πληροφορίας και της βιοτεχνολογικής επανάστασης, μήπως είμαστε πιο
μόνοι από ποτέ;

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

Οδός Αβύσσου Αριθμός 0

Μενέλαος Λουντέμης

http://www.easybytez.com/0m3r4suwve79


Η φρίκη της Μακρόνησος δε χωράει σε βιβλία. Διαβάζεται μόνο μες στα μάτια των τρελών της. Μόνο τ' αυτιά του Λαυρίου πρόφτασαν ν' αρπάξουν κάτι ξεφτίδια απ' τις φωνές... Στην αρχή, γιατί αργότερα ράγισαν κι αυτά και δεν άκουαν πια τίποτα. Κι έτσι απόμειναν μόνο οι σκύλοι -με το προφητικό τους ένστικτο- να σκορπούν απ' τους καρβουνοσωρούς τις οιμωγές τους, σαν μαύρους οιωνούς που έβγαιναν απ' τα σπλάχνα του προαιώνιου ζώου.

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Εξηνταβελόνης

 Κ. Οικονόμου – Εξηνταβελόνης (Φιλάργυρος)




http://www.easybytez.com/se95cgr9zgap

Ο Κωνσταντίνος Οικονόμου, μετέφρασε αρχαίους τραγικούς,
διοργάνωνε θεατρικές παραστάσεις στη σχολή της Σμύρνης
και δημοσίευσε τον “Εξηνταβελόνη” διασκευή του “Φιλάργυρου”
του Μολιέρου προσαρμοσμένη στη σύγχρονή του κοινωνική ζωή της Σμύρνης.

Το Φάντασμα του πέτρινου Φάρου

Ελένη Σεμερτζίδου


http://www.easybytez.com/9z1h3rfr3xun


<<...Έπιασε σφιχτά το χέρι μου και με τράβηξε απότομα σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο, ακριβώς πίσω από το μπαρ. Δεν υπήρχε τίποτα, εκτός από ένα ξεχαρβαλωμένο ντιβάνι. Όταν τελειώσαμε, άπλωσε επιδεικτικότατα το χέρι της και μου ζήτησε να την πληρώσω. Κάτι σαν σουβλιά με έκανε να παραλύσω για κλάσματα δευτερολέπτου. Πλήρωσα και, την στιγμή που ετοιμαζόμουν να ανοίξω την πόρτα και να βγω έξω από αυτό το άθλιο δωμάτιο, γύρισα και την κοίταξα για τελευταία φορά, ζητώντας της να μου πει έστω το όνομά της. Ένα σαρκαστικό γέλιο με έκανε να χάσω και την ύστατη ελπίδα που έτρεφα να δώσω σ’ αυτό το βράδυ έναν πιο ΄΄ανθρώπινο΄΄ χαρακτήρα …

- «Θα ‘πρεπε να ξέρεις, αγόρι μου, ότι γυναίκες σαν εμένα δεν έχουν ΄΄όνομα΄΄».

Ένας κρύος αέρας με χτύπησε κατευθείαν στο πρόσωπο, μόλις βγήκα στον έρημο, σκοτεινό δρόμο. Άρχισα να προχωράω γρήγορα με τα χέρια μέσα στις τσέπες του μπουφάν μου. Πέρασα δίπλα από το αυτοκίνητό μου, που το είχα παρκάρει έξω από το μπαρ, το προσπέρασα και κινήθηκα προς το λιμάνι. Στα βήματά μου υπήρχε κάτι το αφύσικο, το βεβιασμένο, το μηχανικό. Τα πόδια μου σταμάτησαν στην άκρη της προκυμαίας. Ένα σκουριασμένο κάγκελο ήταν το μόνο εμπόδιο που με χώριζε από την απέραντη θάλασσα που απλώνονταν μπροστά μου. Το έπιασα σφιχτά και με τα δυο μου χέρια, ακουμπώντας το μέτωπό μου πάνω στην παγωμένη επιφάνειά του, και εκεί, κάτω από έναν ουρανό χωρίς αστέρια, μετά από πολλούς μήνες έκλαψα με λυγμούς … >>

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

Φ. Ντοστογιέφσκι







http://www.easybytez.com/7v5s39r1xp8n

Ο παίχτης

Πιεζόμενος από τους δανειστές του αλλά και από τον εκδότη Στελόφσκι,
ο Ντοστογιέφσκι γράφει μέσα σε λίγες εβδομάδες, τον Οκτώβριο του 1866 τον “Παίκτη”.
Το μυθιστόρημα αυτό αποτέλεσε την αφορμή της γνωριμίας του Ντοστογιέφσκι
με τη δεύτερη σύζυγό του, Άννα Γκριγκόριεβνα Σνίτκινα, η οποία στάθηκε πλάι του,
στο ρόλο του φύλακα αγγέλου, μέχρι το τέλος της ζωής του.
Ο “Παίκτης” έχει αυτοβιογραφική βάση και περιλαμβάνει
τις εμπειρίες του δημιουργού του από την εποχή του δεύτερου ταξιδιού του στο εξωτερικό,
το 1863, στις γερμανικές λουτροπόλεις Βισμπάντεν και Χόμπουργκ,
όπου ο Ντοστογιέφσκι γνώρισε τον κόσμο της ρουλέτας
και του χαρτοπαίγνιου και γοητεύθηκε για ένα διάστημα από αυτόν.
Στο πρόσωπο του βασικού ήρωα, του Αλεξέι Ιβάνοβιτς, αντανακλώνται
πολλές από τις ψυχολογικές δοκιμασίες που υπέστη τότε ο Ντοστογιέφσκι,
ενώ στο χαρακτήρα της Πωλίνας αντανακλάται ο ψυχικός κόσμος
της Πωλίνας Σουσλόβα, της τότε αγαπημένης του.
Παράλληλα, στα πρόσωπα των υπόλοιπων ηρώων του,
ο Ντοστογιέφσκι σατιρίζει με ιδιαίτερα έντονο τρόπο τα ήθη των Δυτικοευρωπαίων,
ιδίως των Γάλλων, και τον ηθικό μαρασμό της Γαλλίας
κατά την περίοδο της Δεύτερης Αυτοκρατορίας,
ενώ τονίζει την ηθική υπεροχή των, έστω και ξεπεσμένων, Ρώσων ηρώων του απέναντί τους.

******************
Σταυρόσκιν

Ο Νικόλας βσεβολόδοβιτς Σταυρόγκιν δεν κοιμήθηκε
όλη εκείνη τη νύχτα κι έμεινε καθισμένος στο ντιβάνι,
καρφώνοντας συχνά πυκνά το άτονο βλέμμα του σε κάποιο σημείο,
εκεί, κατά τη γωνιά που ήταν σιμά της το κομό.
Η λάμπα έμεινε αναμμένη όλη νύχτα.
Κατά τις εφτά η ώρα το πρωί, τον πήρε ο ύπνος
στην ίδια εκείνη θέση, κι όταν μπήκε στην κάμαρα
ο γεροϋπηρέτης του, ο Αλέξης Γεγκόροβιτς,
στις εννιάμισι, ακριβώς, κατά πως συνήθιζε,
κι έφερε ένα φλιτζάνι καφέ, ο ερχομός του
τον ξύπνησε κι ανοίγοντας τα μάτια φάνηκε
να ξαφνιάστηκε και να δυσαρεστήθηκε,
που κοιμότανε τόσο αργά.
Ήπιε γρήγορα τον καφέ του, ντύθηκε βιαστικά,
κι ύστερα έφυγε τρέχοντας απ’ το σπίτι.


*****************************
Το όνειρο ενός γελοίου

Είμαι ένας άνθρωπος γελοίος. Τώρα με λένε τρελό. Θα ήταν τίτλος τιμής αν γι’αυτούς δεν εξακολουθούσα να είμαι το ίδιο γελοίος. Αλλά δεν δυσανασχετώ πια, όλος ο κόσμος μου είναι αρκετά συμπαθής, ακόμη κι όταν με κοροϊδεύουν και θα έλεγε κανείς, πως τότε ίσα ίσα μου είναι συμπαθής. Θα γελούσα κι εγώ μαζί με αυτούς ευχαρίστως, όχι τόσο για μένα, αλλά για να τους κάνω ευχαρίστηση, αν δεν δοκίμαζα τόση θλίψη κοιτάζοντάς τους. Θλίψη να βλέπω πώς δεν γνωρίζουν την αλήθεια, αυτή την αλήθεια που γνωρίζω εγώ. Τι σκληρό είναι να την γνωρίζεις μόνος εσύ! Αλλα δεν θα καταλάβουν.. όχι, δεν πρόκειται να καταλάβουν..
Άλλοτε υπέφερα πολύ να περνώ για γελοίος δεν φαινόμουν. Ήμουνα. Υπήρξα πάντα γελοίος και ξέρω ότι αναμφίβολα είμαι από γεννησιμιού μου. Θα μουν δε θα μουν επτά μόλις χρονών όταν κατάλαβα πως ήμουνα γελοίος. Ύστερα σπούδασα στο πανεπιστήμιο –και όσο σπούδαζα τόσο περισσότερο καταλάβαινα πόσο ήμουν γελοίος. Έτσι που όλη η πανεπιστημιακή μου μόρφωση φαινόταν να μην υπάρχει παρά για να μου δείξει και να μου εξηγήσει, όσο εντρυφούσα σ’αυτήν, πως ήμουν γελοίος. Χρόνο το χρόνο, βεβαιωνόμουνα όλο και περισσότερο ότι από κάθε άποψη παρουσίαζα ένα γελοίο πρόσωπο. Όλος ο κόσμος με κορόιδευε παντού και πάντα. Αλλά κανενός δεν πέρναγε από το μυαλό ότι αν υπήρχε κάποιος στον κόσμο που ήξερε πιο καλά από όλους ότι είμαι γελοίος, αυτός ο άνθρωπος ήμουνα εγώ. Κι αγανακτούσα που κανείς δεν το φανταζόταν. Σε αυτό φταίω και εγώ, η αλαζονεία μου με εμπόδιζε πάντα να ομολογήσω το μυστικό μου. Αυτή η αλαζονεία αυξανόταν με τα χρόνια, και αν αφηνόμουν μπροστά σε οποιονδήποτε να αναγνωρίζω πως ήμουν γελοίος, πιστεύω πως το ίδιο κιόλας βράδυ θα είχα τινάξει τα μυαλά μου με μια πιστολιά. Έφηβος σαν ήμουν, πόσο είχα υποφέρει στη σκέψη ότι δεν θα μπορούσα να αντισταθώ, ότι ξαφνικά θα όφειλα να το ομολογήσω στους συντρόφους μου. Αλλά όταν ενηλικιώθηκα, αν και από χρόνο σε χρόνο είχα βεβαιωθεί ακόμη περισσότερο για την τρομερή ιδιομορφία μου, κατάφερα για τον άλφα ή βήτα λόγο να ηρεμήσω. Ακριβώς επειδή ως τότε αγνοούσα το γιατί και το πώς. Ίσως το όφειλα σε αυτή την απέραντη μελαγχολία που κυρίευσε την ψυχή μου ύστερα από κάποιο γεγονός απροσμέτρητα ανώτερό μου, δηλαδή: την πεποίθηση που είχα μόνιμα από τότε, ότι εδώ κάτω τα πάντα είναι χωρίς σημασία. Το υποψιαζόμουν αυτό από πολύ καιρό αλλά ξαφνικά βεβαιώθηκα απόλυτα. Ένιωσα απότομα ότι θα μου ήταν αδιάφορο αν ο κόσμος υπήρχε ή αν δεν υπήρχε πουθενά τίποτε. Άρχισα να αντιλαμβάνομαι και να αισθάνομαι ότι κατά βάθος τίποτε δεν υπήρχε για μένα. Ως τότε νόμιζα πάντα ότι πολλά πράγματα υπήρξαν πριν από μένα. Τώρα αντιλαμβανόμουν ότι τίποτε δεν υπήρχε πριν, ή μάλλον ότι δεν υπήρχε παρά φαινομενικά. Σιγά σιγά κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ποτέ δεν υπήρξε τίποτε. Έπαψα τότε να ερεθίζομαι με τους ανθρώπους και κατέληξα να μη τους προσέχω καθόλου. Αυτή η διάθεση εκδηλωνόταν ακόμη και στις πιο ασήμαντες περιστάσεις της ζωής: μου συνέβαινε, λόγου χάρη, περπατώντας στο δρόμο, να σκοντάφτω πάνω τους. Όχι γιατί με είχαν απορροφήσει οι σκέψεις, γιατί τότε δεν θα σκεφτόμουν όσα σκέφτομαι: τα πάντα μου ήταν αδιάφορα. Να μπορούσα τουλάχιστον να βρω τη λύση των προβλημάτων! Ούτε ένα δεν είχα λύσει. Και ο Θεός ξέρει πόσες λύσεις είχα προτείνει! Αλλά, επειδή αδιαφορούσα για όλα, πήγαν και τα προβλήματα στο βρόντο. Να όμως που ξέρω την αλήθεια. Αυτή την αλήθεια την έμαθα τον περασμένο Νοέμβρη, στις τρεις Νοεμβρίου ακριβώς, και από τότε την έχω σταθερά χαραγμένη στη μνήμη μου.


*********************




Το υπόγειο

Το υπόγειο είναι από τα δημοφιλέστερα έργα του Ρώσου λογοτέχνη.
Εφηβικό ανάγνωσμα που στην πορεία πολλοί από εμάς ξαναδιαβάσαμε, ανιχνεύοντας δεύτερη ή τρίτη φορά το “πίσω κείμενο”, σφυγμομετρώντας την ωριμότητά μας. Ο ανώνυμος αντιήρωας του έργου εκπροσωπεί την πιο σκοτεινή ευφυΐα όλων μας. Το υποκείμενο στις φράσεις είναι το εγώ, ακόμη και όταν αυτό εννοείται, και αντιπροσωπεύει συνολικά την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση και συμπεριφορά. Γραμμένο το 1864, το κλασικό αυτό αριστούργημα αποτελεί τη φανταστική απολογία και εξομολόγηση ενός Ρώσου υπαλλήλου των μέσων του 19ου αιώνα που αποφασίζει να λειτουργήσει αντικομφορμιστικά και να περάσει από την αδιαμαρτύρητη αποδοχή στην ανώνυμη αντίδραση, διά της καθόδου στο… υπόγειο· ένα υπόγειο-φρούριο, στο οποίο επιλέγει να παραμείνει φυλακισμένος ή μάλλον προστατευμένος από την υπερβολή της αγάπης.
Για τον Ντοστογιέφσκι, ο φόβος να αγαπάς είναι ο φόβος να είσαι ελεύθερος.



*****************
Το Χωρίο Στιεπαντσίκοβο

Ο Ντοστογιέβσκη είναι ο προφήτης που μας αποκάλυψε τις ύστατες εκείνες αλήθειες, που τις ζούμε σήμερα, βυθομέτρησε με καινούργιο τρόπο τα βάθη του ανθρώπου, εισχώρησε μέσα στο μυστήριο της ψυχής πιο βαθιά απ’ οποιονδήποτε προγενέστερο του, αλλά, πράγμα θαυμαστό, όσο κι αν πλαταίνει τη γνώση του εαυτού μας, ποτέ δε μας επιτρέπει να ξεχνάμε το ευγενικό αίσθημα της ταπεινοφροσύνης, της δαιμονικής αντίληψης της ζωής. Tο ότι γίναμε πιο συνειδητοί χάρη σ’ αυτόν, δε σημαίνει πως λυτρωθήκαμε – γίναμε ίσα ίσα πιο σκλάβοι. Mε το να ξέρει ο σύγχρονος άνθρωπος πως ο κεραυνός είναι ένα ηλεκτρικό φαινόμενο, μια τάση και μια εκκένωση ατμοσφαιρική, δε θα πει πως ο κεραυνός του κάνει λιγότερη εντύπωση από όση έκανε στους πρωτόγονους. Έτσι, και η μεγαλύτερή μας γνώση του μηχανισμού της ανθρώπινης ψυχής δε μειώνει καθόλου το σεβασμό μας για την ανθρωπότητα. O Nτοστογιέβσκη, αυτός ο αναλυτής και ανατόμος της ψυχής, που μας την αποκάλυψε ως τις ύστατες λεπτομέρειές της, μας δίνει ταυτόχρονα ένα αίσθημα του κόσμου πιο καθολικό και πιο βαθύ απ’ ό,τι μας δίνουν όλοι οι άλλοι σύγχρονοι δημιουργοί.  Kανένας ποτέ δεν είχε μια πιο βαθιά γνώση του ανθρώπου, κανένας δεν ένιωσε ποτέ πιο βαθύ σεβασμό για το ασύλληπτο που δημιουργεί, για το θείο, για το Θεό.

************************


Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

Θεοδώρα - Η Αυτοκράτειρα τιου Βυζαντίου



http://www.easybytez.com/qnmorhfz9sk2


Η περιπέτεια της Θεοδώρας, της βυζαντινής αυτοκράτειρας,
που απ’ τα παρασκήνια του Ιπποδρόμου ανέβηκε στο θρόνο των Καισάρων,
είχε σε κάθε εποχή το προνόμιο να κεντρίζει την περιέργεια
και να ερεθίζει την φαντασία.

Ιβανόης

Walter Scott


http://www.easybytez.com/u04685dvlwhm


Στα παλιά τα χρόνια, ανάμεσα στο Σέφιλντ και στο Ντοκάστερ της κεντρικής Αγγλίας, απλωνόταν ένα τεράστιο δάσος. Στο δάσος εκείνο, κατά τον εμφύλιο πόλεμο «των Δύο Ρόδων» – του κόκκινου Ρόδου και του Λευκού – είχαν είχαν γίνει φοβερές μάχες.
Τριάντα ολάκερα χρόνια, από το 1455 ως το 1485, πολεμούσαν εκεί οι βασιλιάδες του Γυορκ και οι βασιλιάδες του Λάνκαστερ, που είχανε στα οικόσημά τους, οι πρώτοι ένα λευκό και οι δεύτεροι ένα κόκκινο ρόδο. Και μέσα στο δάσος εκείνο ξετυλίγεται τούτη η ιστορία.
Αρχίζει από τα στερνά ίσια-ίσια χρόνια της βασιλείας Ριχάρδου του 1ου, από τον καιρό που ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος, γυρνώντας απ΄ τη Σταυροφορία του στους Άγιους Τόπους, είχε πιαστεί από τον αυστριακό δούκα Λεοπόλδο και βρισκόταν αιχμάλωτος στην Αυστρία.


Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

Οι Ναΐτες πετάχτηκαν δίπλα







 

 http://www.easybytez.com/oyn5rvj1cp3f

Πετάχτηκαν δίπλα για κάτι δουλειές και στο πόδι τους
άφησαν εννιά ιστορίες, κοινωνικές κατά βάση,
αλλά με ερωτική υπόσταση και πλοκή.
Ιστορίες φανταστικές, εμπνευσμένες όμως
από την καθημερινότητα, από δυο κουβέντες,
μια εικόνα, ένα σύνθημα σε έναν τοίχο, ένα μονόστηλο εφημερίδας.
Ιστορίες υπερβολικές και αληθινές ταυτόχρονα,
που αν οι ήρωες τους ήταν αληθινοί, ίσως να ήθελαν
να τις ζήσουν έτσι όπως περιγράφονται.

Κ. Π. Καβάφης – Συλλογή Ποιημάτων



 Κ. Π. Καβάφης
 Συλλογή Ποιημάτων

http://www.easybytez.com/rzpmex9be0ff

Ο Καβάφης, όπως κάθε ποιητής, λειτουργεί
κυρίως μέσω των συμβόλων.
Η τέχνη του είναι η συγκέντρωση αρχετύπων,
που δίνουν ένα φευγαλέο υπαινικτικό νόημα
στο λόγο του.
Αντλεί μνήμες από το παρελθόν, από τη συλλογική ψυχή
της φυλής και τις αποθέτει στο παρόν,
ενίοτε ως προειδοποίηση για τα μελλούμενα.
Είναι τέτοια η σχέση του με τη συλλογική ψυχή
και τα περιεχόμενά της, που θεωρείται προδρομικός
της σχέσης της λογοτεχνίας του 20ου αιώνα
με τη συλλογική συνείδηση.
Η συμβολιστική του τάση είναι έντονη
και συνδυάζεται με λόγο λιτό αλλά διαχρονικά επίκαιρο.
Η ειρωνική διάθεση, αυτό που αποκλήθηκε
Καβαφική ειρωνεία συνδυάζεται με την τραγικότητα
της πραγματικότητας, για να καταστεί κοινωνικά διδακτική
και οι ηδονιστικοί του προσανατολισμοί ανακατεύονται
με κοινωνικές επισημάνσεις.
Αναμφίβολα δεν είναι εύκολο να οριοθετήσει κανείς
ξεκάθαρα σε θεματικούς κύκλους την ποιητική του Καβάφη.
Η ιστορία ανακατεύεται με τις αισθήσεις και το στοχασμό
σε μια ενιαία οντότητα, αυτήν πιθανώς που ο ίδιος
ο Καβάφης προσδιορίζει ως "ενιαίο καβαφικό κύκλο",
αλλά σε κάθε ξεχωριστή περίπτωση,
στον αμέσως επόμενο στίχο, η εναλλαγή δικαιώνει
όσους χαρακτήρισαν την Καβαφική ποίηση πρωτεϊκή.

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

Β. Ουγκω

Ο Τορκουεμαδας                        Φιλοσοφια και φιλολογια



































http://www.easybytez.com/33mnyasgu16d

Ο Τορκουεμαδας


Ο Βίκτωρ Ουγκώ ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, ποιητής και δραματουργός, ο πλέον σημαντικός και προβεβλημένος εκπρόσωπος του κινήματος του γαλλικού ρομαντισμού.
Από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας του αντιλήφθηκε το λογοτεχνικό του ταλέντο και ξεκίνησε τις μεταφράσεις έργων από τα λατινικά καθώς και δικές του πρωτότυπες ποιητικές εργασίες. Η αξία του αναγνωρίστηκε σύντομα μέσα στο γαλλικό ακαδημαϊκό κύκλο αλλά και στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό. Ταυτόχρονα ασχολήθηκε με την πολιτική μεταλλασσόμενος βαθμιαία από φιλομοναρχικό συντηρητικό σε ριζοσπάστη δημοκρατικό. Την τελευταία περίοδο της ζωής του γνώρισε τη λατρεία του γαλλικού έθνους, ταυτιζόμενος με την ίδια τη Γαλλία, όπως ο ίδιος έλεγε στο ποίημά του Lettre à une femme (Γράμμα σε μία γυναίκα): “Je ne sais plus mon nom, je m’appelle Patrie!” (Δε γνωρίζω πλέον το όνομά μου, ονομάζομαι Πατρίς). Προ πάντων, όμως, ως ο μεγαλύτερος Γάλλος συγγραφέας του άμεσου μετεπαναστατικού περιβάλλοντος, ήταν ο ποιητής του νέου κόσμου, ο προφητικός, παραισθησιακός φιλόσοφος και μυθοπλάστης μιας ριζικά νέας εποχής.





Φιλοσοφια και φιλολογια

Ο Βίκτωρ Ουγκώ (γαλλικά: Victor Marie Vicomte Hugo) (26 Φεβρουαρίου 1802 – 22 Μαΐου 1885) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, ποιητής και δραματουργός, ο πλέον σημαντικός και προβεβλημένος εκπρόσωπος του κινήματος του γαλλικού ρομαντισμού.

Από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας του αντιλήφθηκε το λογοτεχνικό του ταλέντο και ξεκίνησε τις μεταφράσεις έργων από τα λατινικά καθώς και δικές του πρωτότυπες ποιητικές εργασίες. Η αξία του αναγνωρίστηκε σύντομα μέσα στο γαλλικό ακαδημαϊκό κύκλο αλλά και στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό. Ταυτόχρονα ασχολήθηκε με την πολιτική μεταλλασσόμενος βαθμιαία από φιλομοναρχικό συντηρητικό σε ριζοσπάστη δημοκρατικό. Την τελευταία περίοδο της ζωής του γνώρισε τη λατρεία του γαλλικού έθνους, ταυτιζόμενος με την ίδια τη Γαλλία, όπως ο ίδιος έλεγε στο ποίημά του Lettre à une femme (Γράμμα σε μία γυναίκα): “Je ne sais plus mon nom, je m’appelle Patrie!” (Δε γνωρίζω πλέον το όνομά μου, ονομάζομαι Πατρίς). Προ πάντων, όμως, ως ο μεγαλύτερος Γάλλος συγγραφέας του άμεσου μετεπαναστατικού περιβάλλοντος, ήταν ο ποιητής του νέου κόσμου, ο προφητικός, παραισθησιακός φιλόσοφος και μυθοπλάστης μιας ριζικά νέας εποχής.



Φ. Κάφκα

Φ. Κάφκα 

 Αφορισμοί       Η Δίκη



















http://www.easybytez.com/njcqtxwwha4e

O Φραντς Κάφκα (3 Ιουλίου 1883 - 3 Ιουνίου 1924)
ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς λογοτέχνες
του 20ού αιώνα. Εβραϊκής καταγωγής,
έζησε στη σημερινή Τσεχία και έγραψε όλα τα βιβλία του
στη γερμανική γλώσσα.
Τα χρόνια που ακολούθησαν το θάνατό του,
εδραιώθηκε η θέση του στην παγκόσμια λογοτεχνία,
χαρακτηρίστηκε ως ο σπουδαιότερος
μοντερνιστής γερμανόφωνος πεζογράφος[1]
και το έργο του έχει αναλυθεί εκτενώς.
Ανάμεσα στα σημαντικότερα έργα του περιλαμβάνονται
η νουβέλα Η Μεταμόρφωση (1915)
και τα μυθιστορήματα Η Δίκη (1925),
Ο Πύργος (1926) και Αμερική (1927).


Αφορισμοί

Η επιλογή αυτή από τα “Ημερολόγια” και άλλα κείμενα του
μεγάλου Τσέχου συγγραφέα συνοψίζει τους κύριους άξονες
που διαπερνούν το λογοτεχνικό του έργο:
την υπαρξιακή αγωνία, τη μοναξιά απέναντι
στις τυφλές δυνάμεις του Κράτους και της κοινωνίας,
 τις στρεβλές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων
μ’ άλλα λόγια, όλα όσα καθιστούν τον Κάφκα (1883-1924)
ένα συγγραφέα δραματικά επίκαιρο.





Η Δίκη

Κεντρικό πρόσωπο του μυθιστορήματος είναι
ο τραπεζοϋπάλληλος Γιόζεφ Κ. (το επώνυμο δεν αναφέρεται ποτέ),
ενός συνηθισμένου ανθρώπου ανίκανου για οποιαδήποτε έξαρση
και στου οποίου τη ζωή δεν συμβαίνει τίποτα το εξαιρετικό.
Ξαφνικά η ισορροπία της ζωής του ανατρέπεται όταν δύο άγνωστοι
χτυπούν την πόρτα του και του ανακοινώνουν ότι ήρθαν
να τον οδηγήσουν στον ανακριτή.
Σίγουρα θα επρόκειτο για παρεξήγηση, είναι αδύνατον να έχει κάνει κάτι
κακό ο Γιόζεφ Κ. Μετά την ανάκριση αφήνεται προσωρινά ελεύθερος,
ωστόσο έχει χάσει πια την ηρεμία του.
Δεν τον έχουν κατηγορήσει φανερά για τίποτα, όμως έχει
την αίσθηση ότι τον θεωρούν ένοχο. Όταν μετά από λίγες μέρες τον καλούν και πάλι για ανάκριση, ο Γιόζεφ Κ. βρίσκεται σ’ ένα τεράστιο μουντό δικαστήριο, αντιμέτωπος με μία ομάδα από γέρους δικαστές που τον τυρρανούν με τις ερωτήσεις τους. Απόλυτα βέβαιος για την αθωότητά του προσπαθεί με όσες δυνάμεις διαθέτει να υπερασπιστεί τον εαυτό του και φεύγει από το δικαστήριο με την εντύπωση ότι τους έχει πείσει. Είναι αδύνατον πια να νιώσει ήσυχος και πιστεύει πως ένας δικηγόρος θα μπορούσε να αποδείξει ότι είναι άσχετος με την κατηγορία την οποία ακόμη δεν γνωρίζει.
Όμως ο δικηγόρος, όργανο της εξουσίας ο ίδιος, σπρώχνει τον Γιόζεφ Κ.
βαθύτερα στο λαβύρινθο που έχει μπλεχτεί.
Αναζητά τότε τη βοήθεια ενός φίλου του ζωγράφου
αλλά επικαλείται κι έναν ιερέα μήπως θα μπορούσαν
λόγω της ιδιότητάς τους να επηρεάσουν ευνοϊκά τους δικαστές, μάταια όμως.
Ούτε η επιστήμη, ούτε η τέχνη, ούτε η θρησκεία μπορούν να τον βοηθήσουν.
Ολόκληρο το περιβάλλον του, ολόκληρος ο κόσμος γίνεται προέκταση του δικαστηρίου.
Στον κάθε συμπολίτη του βλέπει κι έναν δικαστή, στο κάθε βλέμμα και μια κατηγορία.
Αρχίζει να πιστεύει πως όλοι τον κατασκοπεύουν, ψάχνοντας να βρουν ακόμη
και στις πιο απλές πράξεις του αποδείξεις ενοχής.
Σιγά σιγά βεβαιώνεται πως η δίκη ήδη γίνεται, με κατηγορούμενο τον ίδιο,
για ένα έγκλημα που δεν γνωρίζει. Βλέποντας πως καμία προσπάθειά του
δεν καρποφορεί, περιμένει υπομονετικά τη μέρα που θα μάθει την ποινή που θα του επιβάλουν.
Ένα βράδυ δύο μαυροντυμένοι άνδρες του ζητούν να τους ακολουθήσει ως την άκρη της πόλης.
Ανίκανος πια να καταλάβει αλλά και να αντιδράσει, ο Γιόζεφ Κ. τους ακολουθεί
σ’ ένα έρημο λατομείο, για να εκτελεστεί σε λίγο ψυχρά και απάνθρωπα με μια μαχαιριά στο στήθος.

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

Μολιέρος – Ο κατά φαντασίαν ασθενής



http://www.easybytez.com/1kprm1n1sy1v


Ο Αργκάν είναι ένας αρρωστοφοβικός εξαρτημένος
 από τους γιατρούς και τα φάρμακα.
Αισθάνεται συνεχώς άρρωστος, αν και στ’ αλήθεια
δεν έχει τίποτε.
Αδυνατεί να ακολουθήσει τις υποδείξεις
των γιατρών και εκείνοι τον εκμεταλλεύονται.
Θέλει να παντρέψει την κόρη του, Ανζελίκ
με ένα γιατρό προκειμένου να έχει δωρεάν
ιατρική φροντίδα, αλλά εκείνη είναι ερωτευμένη
με τον Κλεάνθη.
Ο αδερφός του, σε συνεργασία με την υπηρέτρια
του Αργκάν, Τουανέτ, θα προσπαθήσει
να τον “θεραπεύσει” από τις φαντασιοπληξίες του.
Τον πείθουν να παραστήσει το νεκρό ώστε να ανακαλύψει
ποιος πραγματικά τον αγαπάει και του είναι πιστός.
Θα αποδειχθεί τελικά ότι η δεύτερη σύζυγός του
κυνηγούσε μόνο την περιουσία του
ενώ η κόρη του τον αγαπούσε πραγματικά.
Μετά την “νεκρανάσταση” του, ο Αργκάν
θα επιτρέψει στην Ανζελίκ να παντρευτεί
τον άντρα που θα επιλέξει εκείνη.

Επηρεασμένος από τον Πλαύτο και τον Τερέντιο,
αλλά και χρησιμοποιώντας τη φαρσική εφευρετικότητα
της Κομμέντια Ντελλ Αρτε, ο Μολιέρος
αναδείχτηκε ο κατ εξοχήν συγγραφέας
που εστιάζει την προσοχή του σε έναν τύπο ανθρώπου
και, μεγεθύνοντας το ελάττωμά του, τον μετατρέπει
σε σύμβολο και παράδειγμα προς αποφυγήν.
“Ο κατά φαντασίαν ασθενής” είναι το κύκνειο άσμα
του κορυφαίου κωμωδιογράφου και εκπροσώπου
του γαλλικού κλασικισμού.
Το έγραψε όντας ο ίδιος άρρωστος και ταλαιπωρημένος
από τους γιατρούς της εποχής.
Στο πρώτο ανέβασμά του στο Παρίσι, ο Μολιέρος
έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Αργκάν
και αποθεώθηκε από το κοινό, αλλά και στην τέταρτη παράσταση
η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε επί σκηνής.
Κατάφερε με δυσκολία να τελειώσει την παράσταση
και πέθανε λίγες ώρες αργότερα (Φεβρουάριος 1673).
 Όμως το έργο του αυτό παίζεται συνεχώς και με μεγάλη επιτυχία,
διότι στηλιτεύει με πολύ χιούμορ τις τακτικές των αργυρώνητων γιατρών
κάθε εποχής, που θησαυρίζουν σε βάρος υστερικών με την υγεία τους ανθρώπων.

Α. Δουμάς – Η σύζυγος του Κλαύδιου


http://www.easybytez.com/nb7mha2itnav


Ο Αλέξανδρος Δουμάς (υιός) (Alexandre Dumas, fils)
(27 Ιουλίου 1824 – 27 Νοεμβρίου 1895) ήταν Γάλλος
συγγραφέας και δραματουργός.
Ήταν γιος (γαλλικά fils) του Αλέξανδρου Δουμά (πατέρα) (γαλλικά père),
ο οποίος ήταν επίσης συγγραφέας και δραματουργός.
Όπως ακριβώς και ο πατέρας του, γνώρισε μεγάλη επιτυχία,
κυρίως με το ρομάντσο του.
Η κυρία με τις καμέλιες, από το οποίο εμπνευσμένος
ο Τζουζέπε Βέρντι σύνθεσε την όπερά του Τραβιάτα,
αλλά και από τα θεατρικά έργα του.
Ο νόθος γιος (Le Fils naturel, 1858)
και Ένας παράλογος πατέρας (Un Père prodigue, 1859).

Α. Τσέχοφ



http://www.easybytez.com/sktaw9mcnf5g




Οι τρεις αδελφές

 Το έργο "Οι τρεις αδελφές" είναι ιδιαίτερα συγκινητικό.
Ξεχωρίζουν τα λεπτά αισθήματα των ηρωίδων
που εκδηλώνονται άλλοτε έντονα κι άλλοτε συγκρατημένα.
Οι χαρακτήρες είναι σε μεγάλο βαθμό στρατιωτικοί
και γι’ αυτόν τον λόγο, εφήμεροι και περαστικοί
απ’ τη μικρή πόλη που εκτυλίσσεται η υπόθεση.
Είναι κι αυτό ένα αξιόλογο στοιχείο το οποίο ολοκληρώνει
χωρίς κενά την γενική εικόνα και χαρίζει στον αναγνώστη
ή στον θεατή, μέσα από την απλή πλοκή,
το αίσθημα της ευχαρίστησης αλλά, ταυτόχρονα και της λύπης.

 ------------------------

Το Θαυμαστικό

Ένας δημόσιος υπάλληλος κατηγορείται
ότι δεν κατανόησε τους κανόνες της στίξης.
Αρχίζει να περνάει μέσα από την ορθή χρήση
των κομμάτων και ερωτηματικών πριν να φθάσει
στο θαυμαστικό, το οποίο, καταλαβαίνει,
μέσα στα 40 χρόνια που γράφει,
δεν το έχει ποτέ χρησιμοποιήσει.

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Οδυσσέας Ελύτης

Tα ελεγεία της Οξώπετρας

Έξι και μία τύψεις για τον ουρανό (1960)


http://www.easybytez.com/pz4zm4imc6ug

Ο Οδυσσέας Ελύτης (2 Νοεμβρίου 1911 - 18 Μαρτίου 1996),
φιλολογικό ψευδώνυμο του Οδυσσέα Αλεπουδέλλη του Παναγιώτη,
ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές,
μέλος της λογοτεχνικής γενιάς του '30.
Διακρίθηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης
και το 1979 με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας,
γνωστός για τα ποιητικά του έργα Άξιον Εστί, Ήλιος ο πρώτος,
Προσανατολισμοί κ.α.
Διαμόρφωσε ένα προσωπικό ποιητικό ιδίωμα
και θεωρείται ένας από τους ανανεωτές της ελληνικής ποίησης.
Πολλά ποιήματά του μελοποιήθηκαν, ενώ συλλογές του
έχουν μεταφραστεί μέχρι σήμερα σε πολλές ξένες γλώσσες.
Το έργο του περιλάμβανε ακόμα μεταφράσεις ποιητικών
και θεατρικών έργων.
Υπήρξε μέλος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών εργων Τέχνης
και της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Κριτικής,
Αντιπρόσωπος στις Rencontres Internationales της Γενεύης
και Incontro Romano della Cultura της Ρώμης.

Νίκος Καββαδίας-Ανένταχτα

Νίκος Καββαδίας

 http://www.easybytez.com/j70v9kaz7m8l


Ο Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε το 1910 σε μια μικρή πόλη της Ματζουρίας
κοντά στο Χαρμπίν, από γονείς Κεφαλλονίτες.
Πολύ μικρός πρωτοταξίδεψε, όταν οι γονείς του
αποφάσισαν να επιστρέψουν στο νησί τους,
αν και η οικογένεια Καββαδία θα ζήσει ελάχιστα εκεί
και τελικό της λιμάνι θα είναι ο Πειραιάς, στον οποίο
μετοικεί το 1921, όταν ο Νίκος είναι μόλις 11 ετών.
Στον Πειραιά ο ποιητής τελειώνει Δημοτικό και Γυμνάσιο.
Μαθητής ακόμη του δημοτικού, γράφει τα πρώτα του ποιήματα.
Το 1929 μπαίνει υπάλληλος σε ένα ναυτικό γραφείο.
Αντέχει μόνο λίγους μήνες να βλέπει τους άλλους να ταξιδεύουν.
Τα καράβια κι η θάλασσα είναι το όνειρό του.
Μπαρκάρει ναύτης σε φορτηγό, και για μερικά χρόνια
συνεχίζει να φεύγει με τα φορτηγά, γυρίζοντας πίσω
μονίμως ταλαιπωρημένος και αδέκαρος…
Η ανέχεια τον κάνει ν’ αποφασίσει να πάρει το δίπλωμα του ασυρματιστή.
Στην αρχή σκεφτότανε να γίνει καπετάνιος, μα τα χρόνια είχαν περάσει,
τα είχε φάει η λαμαρίνα, και το δίπλωμα του Ασυρματιστή
ήταν ο μόνος σύντομος και αξιοπρεπής δρόμος γιά τα καράβια.
Παίρνει το δίπλωμα του το 1939, αλλά αντί να μπαρκάρει
βρίσκεται στρατιώτης στην Αλβανία και κατόπιν ξέμπαρκος
στην Αθήνα με την γερμανική Κατοχή.
Μόλις τελείωσε ο πόλεμος, το 1944, ξαναμπαρκάρει,
αδιάκοπα πιά, ως ασυρματιστής, γυρίζοντας όλο τον κόσμο,
ως το Νοέμβρη του 1974.
Τρεις μήνες άντεξε μακρυά από τη θάλασσα.
Πεθαίνει από εγκεφαλικό επεισόδειο στις 10 Φεβρουαρίου του 1975.





Γ. Σεφέρης – Συλλογή ποιημάτων

Γ. Σεφέρης

http://www.easybytez.com/rv0xiiltcsz6

Το πραγματικό του όνομα ήταν Γιώργος Σεφεριάδης και γεννήθηκε στη Σμύρνη
στις 29 Φεβρουαρίου/13 Μαρτίου 1900, πρωτότοκος γιος του Στέλιου
και της Δέσπως (το γένος Γ. Τενεκίδη) Σεφεριάδη.
Το 1906 αρχίζει τη μαθητική του εκπαίδευση στο Λύκειο Χ. Αρώνη.
Και ενώ το 1914 γράφει τους πρώτους στίχους, το καλοκαίρι
με το ξέσπσμα του Παγκοσμίου Πολέμου η οικογενειά του έρχεται στην Ελλάδα.
Το 1917 αποφοίτησε από το Πρότυπο Κλασσικό Γυμνάσιο Αθηνών.
Στις 14 Ιουλίου η Δέσπω μεζί με τους δυό γιους
και τη κόρη της Ιωάννα (μετέπειτα σύζυγο Κ. Τσάτσου)
μεταβαίνει στο Παρίσι όπου ο πατέρας του Στέλιος εργάζεται εκεί ως δικηγόρος
και ο Γ. Σεφέρης θα μείνει μέχρι το 1914, σπουδάζοντας νομικά και λογοτεχνία.
Το καλοκαίρι του 1924 πτυχιούχος πλέον της Νομικής μεταβαίνει στο Λονδίνο
για τελειοποίηση των αγγλικών του εν όψει των εξετάσεων στο Υπυργείο των Εξωτερικών.
Το 1925 επιστρέφει στην Αθήνα και το 1927 διορίστηκε στο διπλωματικό σώμα,
ακόλουθος του Υπουργείου Εξωτερικών, τον ίδιο χρόνο πεθαίνει η μητέρα του Δέσπω.
Τον Ιούλιο του 1928 δημοσιεύεται στη Νέα Εστία η μετάφραση
“Μια βραδυά με τον Κο Τεστ” του Βαλερύ με την υπογραφή Γ. Σεφεριάδης.
Το 1929 συνοδεύει τον Εδουάρδο Εριό στο ταξίδι του στην Ελλάδα.
Τον Μάϊο του 1931 εκδίδεται η “Στροφή” με το ψευδώνυμο Γ. Σεφέρης
και τον ίδιο χρόνο διορίζεται υποπρόξενος και στη συνέχεια διευθύνων
στο Ελληνικό Γενικό Προξενείο του Λονδίνου όπου και θα παραμείνει μέχρι το 1934.
Ενώ το 1932 (Μάιος) δημοσιεύεται το Μια νύχτα στην ακρογιαλιά,
τον Οκτώβριο δημοσιεύεται η Στέρνα αφιερωμένη στον Γιώργο Αποστολίδη.
Ο πατέρας του, Στέλιος, εκλέγεται το 1933 Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών
και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Το 1934 ο Γ. Σεφέρης επιστρέφει στην Αθήνα και τον Ιανουάριο του 1935
αρχίζει η συνεργασία στα Νέα Γράμματα δημοσιεύοντας τη Στέρνα.
Το 1936 διορίζεται πρόξενος στη Κορυτσά όπου θα παραμείνει
μέχρι το 1938.
Επισημαίνεται ότι στις 13 Φεβρουαρίου 1937 δημοσιεύεται
στα Νέα Γράμματα επιστολή του περί της δημοτικής γλώσσας.
Το 1938 μετατίθεται στην Αθήνα ως προιστάμενος
της Διεύθυνσης Εξωτερικού Τύπου του Υφυπουργείου Τύπου και Πληροφοριών.

Φ. Νίτσε – Ποιήματα

Φ. Νίτσε

http://www.easybytez.com/43y31tk8c36g


Μάλλον περιττό να παρουσιάσει κανείς τον Νίτσε,
αυτόν τον μοναχικό μετεωρίτη που ανατάραξε
τα φιλοσοφικά νερά του δευτέρου μισού του 19ου αιώνα.
Τόλμησε να αντιπαρατεθεί με τους δύο πυλώνες
του ευρωπαϊκού πολιτισμού, τον Χριστό
και τον Σωκράτη, ανατρέποντας όλες τις μέχρι τότε
επικρατούσες ιδέες, λέγοντας χαρακτηριστικά:
«φιλοσοφώ με ένα σφυρί».
Διεκδικήθηκε τόσο από την άκρα αριστερά όσο
και από την άκρα δεξιά και επηρέασε βαθιά
την μετέπειτα εξέλιξη της Δυτικής Φιλοσοφίας.
Μέσα σε εικοσιπέντε περίπου χρονιά ολοκλήρωσε
ένα τεράστιο σε έκταση και πλούτο έργο, πριν βυθιστεί
στη διανοητική νύχτα, στο μηδέν που ο ίδιος εξύμνησε.

Ερωτόκριτος

Βιτζέντζος Κορνάρος

http://www.easybytez.com/cvs6gez2pczt


Ο Ερωτόκριτος είναι μία έμμετρη μυθιστορία
που συντέθηκε από τον Βιτσέντζο Κορνάρο στην Κρήτη τον 17ο αιώνα.
Αποτελείται από 10.012 ιαμβικούς δεκαπεντασύλλαβους
ομοιοκατάληκτους στίχους στην Κρητική διάλεκτο.
Κεντρικό θέμα του είναι ο έρωτας ανάμεσα σε δύο νέους,
τον Ερωτόκριτο (που στο έργο αναφέρεται μόνο ως Ρωτόκριτος ή Ρώκριτος)
και την Αρετούσα, και γύρω από αυτό περιστρέφονται
και άλλα θέματα όπως η τιμή, η φιλία, η γενναιότητα και το κουράγιο.
Μαζί με την Ερωφίλη του Γεώργιου Χορτάτση είναι
τα σημαντικότερα έργα της κρητικής λογοτεχνίας.
Ο Ερωτόκριτος πέρασε στην λαϊκή παράδοση
και παραμένει δημοφιλές κλασικό έργο,
χάρη και στη μουσική με την οποία έχει μελοποιηθεί.

Άπαντα του Διονυσίου Σολωμού

έτος έκδ. 1901

http://www.easybytez.com/19e3ox9gzb6j

Ο Διονύσιος Σολωμός, ο Έλληνας εθνικός ποιητής, κορυφαίος εκφραστής του νεοελληνικού λυρικού λόγου και μια από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του νεότερου ελληνισμού του 19ου αιώνα, γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1798 στη Ζάκυνθο και πέθανε το 1857 στην Κέρκυρα.
Πατέρας του ήταν ο ηλικιωμένος κόντες Νικόλαος Σολωμός, ο οποίος ήταν επίσημα παντρεμένος με τη Μαρινέτα Κάκνη η οποία πέθανε το 1802 και από την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον Ροβέρτο και την Ελένη. Παράλληλα όμως διατηρούσε εξωσυζυγική σχέση με την υπηρέτρια του σπιτιού τους Αγγελική Νίκλη η οποία ήταν τότε 16 χρονών. Από τη σχέση αυτή απέκτησε δύο παιδιά, τα οποία αποκατέστησε ως “φυσικά” τέκνα του μόλις την προπαραμονή του θανάτου του (27 Φεβρουαρίου 1807), νομιμοποιώντας με γάμο το δεσμό του με την Αγγελική Νίκλη. Τα παιδιά αυτά ήταν ο Διονύσιος Σολωμός και ο μικρότερος αδελφός του Δημήτρης, που αργότερα έγινε πρόεδρος της Ιονίου Ακαδημίας.

Στην παιδική του λοιπόν ηλικία ο Σολωμός δε γνώρισε τα συναισθήματα μειονεξίας του νόθου παιδιού, ενώ η λαϊκή καταγωγή της μητέρας του τον έδεσε συναισθηματικά με τον κόσμο της λαϊκής παράδοσης και μυθολογίας και έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του. Λίγους μήνες μετά το θάνατο του πατέρα του, η μητέρα του Αγγελική παντρεύτηκε τον Μανόλη Λεονταράκη. Τα πρώτα παιδικά χρόνια ο Διονύσιος τα πέρασε στη Ζάκυνθο έχοντας δασκάλους του τον Αντώνιο Μαρτελάο, ο οποίος του εμφύσησε τις φιλελεύθερες ιδέες και τη βαθύτατη θεοσέβεια που χαρακτηρίζουν το έργο του, και τον Ιταλό ιερωμένο Σάντο Ρόσσι, εξόριστο από την πατρίδα του Κρεμόνα λόγω των φιλελεύθερων ιδεών του, ο οποίος του δίδαξε την ιταλική γλώσσα.

Το 1808 όμως ο κηδεμόνας του Διονυσίου, κόμης Νικόλαος Μεσσάλας, για να τον απομακρύνει από την επίδραση της πληβείας μητέρας του, τον έστειλε μαζί με το δάσκαλό του Σάντο Ρόσσι να σπουδάσει στην Ιταλία. Αρχικά παρακολούθησε μαθήματα ιταλικής και λατινικής φιλολογίας στο Λύκειο της Αγίας Αικατερίνης και αργότερα στο Γυμνάσιο της Κρεμόνας με καθηγητές τον Ρόσσι, τον Πίνι και τον ελληνιστή Μπελίνι. Ο Σολωμός αποφοίτησε από εκεί το 1815 και αμέσως γράφτηκε στη Νομική Σχολή του πανεπιστημίου της Παβίας, από όπου πήρε το πτυχίο του δοκίμου το 1817. Στο διάστημα της παραμονής του στην Ιταλία, ο Σολωμός κινήθηκε ανάμεσα στην Παβία, την Κρεμόνα και το Μιλάνο, μπήκε στους φιλολογικούς κύκλους της εποχής, γνώρισε αξιόλογους εκπροσώπους της λογοτεχνικής κίνησης, όπως τον Τόρτι και τον Μαντσότι, και σχετίστηκε ιδιαίτερα με τον Μόντι, τον πιο φημισμένο Ιταλό ποιητή εκείνη την εποχή, πρύτανη των Ιταλών κλασικιστών. Μάλιστα διαφώνησε μαζί του σχετικά με την ερμηνεία ενός στίχου του Δάντη και στην οργισμένη φράση του Μόντι: “Δεν πρέπει να συλλογίζεται κανείς τόσο, πρέπει να αισθάνεται, να αισθάνεται”, ο κατά πολύ νεότερός του Σολωμός του απάντησε ήρεμα: “Πρέπει πρώτα με δύναμη να συλλαμβάνει ο νους και έπειτα η καρδιά θερμά να αισθανθεί ό,τι ο νους συνέλαβε”…


Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2012

Ο Τρελαντώνης

Π. Δέλτα


http://www.easybytez.com/h448u0ql9q0t

Ο Αντώνης και τα τέσσερα αδέρφια του
φιλοξενούνται για τις διακοπές του καλοκαιριού
στον Πειραία, στο σπίτι των θείων τους.
Οι γονείς του Αντώνη ζούνε στην Αίγυπτο
και εκείνο το καλοκαίρι δεν μπόρεσαν να ταξιδέψουν.
Έτσι, με σκηνικό τα παλιά αρχοντικά
και τις ολόδροσες αυλές τους, ο Αντώνης σκαρφίζεται
του κόσμου τις σκανταλιές, μπλέκει σ' αυτές
και τ' αδέλφια του, πισύροντας στο τέλος
την τιμωρία της αυστηρής θείας του.
Αυτό όμως που κερδίζει το θαυμασμό όλων
είναι η ακεραιότητα του χαρακτήρα του ήρωα μας,
όταν για χάρη της αλήθειας παραδέχεται αντρίκια
κάθε του αταξία.



Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 Μέρες

Ιούλιος Βερν


http://www.easybytez.com/zwv51wzgl8v5

Ο Φιλέας Φογκ ήταν ένας πλούσιος ερευνητής,
ο οποίος είχε πολλές φαεινές ιδέες.
Κάποια μέρα, πήγε στην Ακαδημία των Επιστημών,
στο Λονδίνο, με την ιδέα ότι μπορεί να κάνει τον γύρο του κόσμου σε 80 μέρες.
Πολλοί αμφισβήτησαν τα λόγια του, κάτι το οποίο ο ίδιος δεν το επέτρεπε.
Έτσι κάποια βραδιά στοιχημάτισε όλη του την περιουσία (₤20.000)
ότι μπορούσε να πραγματοποιήσει ο ίδιος τον γύρο του κόσμου σε 80 μέρες.
Κι έτσι ξεκίνησε το ταξίδι, με τον υπηρέτη του, Πασπαρτού...

Από τον Καύκασο στο Πεκίνο

Ιούλιος Βερν


http://www.easybytez.com/022u9q8cven5

Τι δραματικές περιπέτειες συναντά στο δρόμο του
ένας τολμηρός καλόκαρδος, αλλά λίγο
αφελής ρεπόρτερ, ο Κλαύδιος Μπομπαρνάκ,
όταν ταξιδεύει με τον Υπερασιατικό για ν' απολαύσουν
τα περιγραφικά άρθρα του oι αναγνώστες της εφημερίδας του!
Απρόοπτες συναντήσεις, συνωμοσίες, λαθρεπιβάτες,
συμμορίες ληστών, όλα τα βρίσκει κατά μήκος
της σιδηροδρομικής γραμμής ο... ανοιχτομάτης δημοσιογράφος.
Μόνο που καμιά φορά παραδέχεται ότι μπορεί να ξεγελαστεί
κι ο πιο πεπειραμένος απεσταλμένος του Τύπου,
στην ψυχολογία των ατόμων που περιγράφει...

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2012

Ο ροδόσταυρος

Ελένη Σεμερτζίδου



http://www.easybytez.com/2kz07ip3u44v


Ανέκαθεν πίστευε ότι το κακό μάτι – mal occhio – υπάρχει στ’ αλήθεια.
Απλώς, η σύγχρονη δυτική κουλτούρα έχει καταστείλει
σε τέτοιο βαθμό όλη τη γνώση γύρω από αυτό,
που τα αποτελέσματά του μας καταβάλλουν.
Άλλωστε, οι δύο μεταχριστιανικές ιδεολογίες,
καπιταλισμός και κομμουνισμός,
είχαν - και εξακολουθούν να έχουν - ως βασικό τους «καύσιμο» τον φθόνο.
Ο φθόνος αποτελούσε από πάντα γνώρισμα «επιβίωσης»
για τα συστήματα αυτά ή, μάλλον, οικονομικό γνώρισμα…

Κλεφτές Ματιές

Στέφανος Λίβος




http://www.easybytez.com/401s61p0gm1g


Τι κοινό έχουν μια έκρηξη σουπερνόβα,
ένα σπίτι με θέα το Σηκουάνα, ένας ζωγράφος
που φτιάχνει το πορτρέτο της ζωής του,
ένας έρωτας που μένει κρυφός για μια ζωή,
τα ματαιωμένα όνειρα μιας γυναίκας
και ένα φυλαχτό που ομολογεί μια αμαρτία;

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

Η καλύβα του μπαρμπα-Θωμά

Harriet Beecher Stowe


http://www.easybytez.com/3ji1661bgcmh

Σε μια φυτεία στην Πολιτεία του Κεντάκυ, ζούσε ένας νέγρος δούλος
ο Μπαρμπα-Θωμάς, όπως τον φώναζαν όλοι.
Ήταν πολύ καλός, ικανός, έξυπνος και τίμιος
και τα αφεντικά του τον αγαπούσαν πολύ.
Όμως ο ιδιοκτήτης της φυτείας, ο κ. Σέλμπυ, είχε χρέη.
Για να ανταπεξέλθει ήταν υποχρεωμένος να πουλήσει
μερικούς από τους δούλους του στον δουλέμπορο Χάλεϋ,
έναν τύπο κακό και απάνθρωπο, που πίστευε ότι οι Μαύροι είναι "εμπορεύσιμα" ζώα.
Ο Χάλεϋ διαλέγει τον Μπαρμπα-Θωμά και τον Χάρη,
το μικρό αγοράκι μίας μαύρης, της Ελίζας.
Με βαριά καρδιά, ο κ. Σέλμπυ παίρνει τα χρήματα
που προσφέρει ο δουλέμπορος και υπογράφονται τα χαρτιά.
Αλλά ο Σέλμπυ έχει σκοπό, μόλις εξοικονομήσει λεφτά
να αγοράσει ξανά τον Μπαρμπα-Θωμά.
Το ίδιο βράδυ, η Ελίζα τρέχει στην καλύβα
που μένει ο Θωμάς με τη γυναίκα του και τα παιδιά του.
Τον πληροφορεί ότι ο κύριός του τούς πούλησε σε δουλέμπορο
και τον συμβουλεύει να φύγει μαζί της.
Μα ο Θωμάς αρνείται καθώς δεν μπορεί να προδώσει
την εμπιστοσύνη του αφέντη του.

Ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα

Παπαθανασοπούλου Μάιρα




http://www.easybytez.com/3wzh4xpx92hm

H αντίθεση χαρακτήρισε τη σχέση μας απ’ την αρχή.
Τον ερωτεύτηκα με την πρώτη ματιά.
Εκείνος δε μου έριξε ούτε δεύτερη.
Στην επόμενή μας συνάντηση στάθηκα πιο τυχερή.
Αρχίσαμε να βγαίνουμε.
Για την ακρίβεια, τα φτιάξαμε.
Επέμενα στο ασφαλές σεξ.
Αντιδρούσε στη θέα του προφυλακτικού.
Για κείνον ήταν σαν να έτρωγε το σοκολατάκι
με το περιτύλιγμα.
Έμεινα έγκυος στα δεκαοχτώ.
Έμεινε σύξυλος στα είκοσι τρία.
Ενωθήκαμε πριν από δεκαεφτά χρόνια
με τα ιερά δεσμά του γάμου.
Για μένα ήταν πράγματι ιερά.
Για κείνον ήταν πράγματι δεσμά!

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2012

Έγκλημα και Τιμωρία

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι 


http://www.easybytez.com/t9j5jynzxugf


Ξεκινώντας από ένα έγκλημα για το οποίο υπεύθυνη
είναι η ίδια η κοινωνία, ο Ντοστογιέφσκι,
στο πρόσωπο του θύτη, που είναι συγχρόνως
και θύμα, προβάλλει την υπαρξιακή του αγωνία σε έναν κόσμο ζοφερό.
Με το «Έγκλημα και τιμωρία» ο συγγραφέας
θέτει ενώπιόν μας το υπαρξιακό πρόβλημα:
Ο φοιτητής Ρασκόλνικωφ, που έγινε δολοφόνος
διαμαρτυρόμενος για την κοινωνική αδικία
και καταγγέλοντάς την, προβληματίζεται
αν σε τελευταία ανάλυση είναι ο ίδιος εγκληματίας,
τη στιγμή που όσοι κάνουν τους πολέμους
ευθύνονται για εκατομμύρια θανάτους σε όλο τον κόσμο...
Η ψυχολογική ανάλυση του ήρωα από το μεγάλο Ρώσο
συγγραφέα δίνει στο έργο βάθος και ο προβληματισμός του
το καθιστά διαχρονικό.
Δίκαια θεωρείται ένα από τα μεγάλα μυθιστορήματα
της παγκόσμιας λογοτεχνίας και διδάσκεται
σε πολλές σχολές Ψυχολογίας πανεπιστημίων του σύγχρονου κόσμου.



Αρνούμαι


Αντώνης Σαμαράκης




http://www.easybytez.com/aop7k9y83pqw

"Με το Αρνούμαι ο Σαμαράκης προβάλλει
την τραγωδία μιας ολόκληρης εποχής,
αναταράζοντας τη συνείδηση του αναγνώστη.
Κατορθώνει να δει τα πράγματα στις αληθινές τους διαστάσεις.
Κάθε διήγημα του αποκαλύπτει και μια πλευρά ενός κόσμου,
του κόσμου στον οποίο ζούμε.
Ο Σαμαράκης αισθάνεται την ανάγκη να αντιτάξει το δικό του ΌΧΙ.
Τα διηγήματά του έχουν μια αλήθεια και μια ζωντάνια
που μόνο η ώριμη τέχνη ενός προικισμένου πεζογράφου
μπορεί να επιτύχει. (Βάσος Βαρίκας)"

Ουσιαστικά πρόκειται για μια συλλογή μικρών σε έκταση διηγημάτων.
Οι υποθέσεις και η περιγραφή κινείται γύρω από τους ήρωες
με τις αβεβαιότητες και τους δισταγμούς τους οι οποίοι προβάλλονται
μέσα από την επανάληψη στις σκέψεις και στα λόγια τους.
Μέσα από τα διηγήματα προβάλλονται πλευρές
της ελληνικής κοινωνίας μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Οι Θλιμμένες Πουτάνες Της Ζωής Μου

Gabriel Garcia Marquez



http://www.easybytez.com/tmcxxel9ptcr

Τη χρονιά που έκλεινα τα ενενήντα χρόνια μου θέλησα
να κάνω δώρο στον εαυτό μου μια νύχτα τρελού έρωτα
με μια έφηβη παρθένα.
Θυμήθηκα τη Ρόζα Καμπάρκας, ιδιοκτήτρια
ενός παράνομου οίκου ανοχής,
η οποία συνήθως ειδοποιούσε τους καλούς πελάτες της
όταν είχε κάποια άβγαλτη διαθέσιμη.
Ποτέ δεν είχα υποκύψει σ' εκείνον ή σε κάποιον άλλο
από τους πολλούς αισχρούς πειρασμούς της,
αλλά αυτή δεν πίστευε στην αγνότητα των αρχών μου.
«Ακόμα και η ηθική είναι υπόθεση χρόνου»,
έλεγε μ' ένα μοχθηρό χαμόγελο, «θα το δεις».
Ένας ηλικιωμένος δημοσιογράφος αποφασίζει
να γιορτάσει τα ενενηκοστά γενέθλιά του
με μεγαλειώδη τρόπο, δίνοντας στον εαυτό του
ένα δώρο που θα τον κάνει να αισθάνεται
ότι είναι ακόμα ζωντανός, μία νεαρή παρθένα.
Όταν τη συναντά σε έναν οίκο ανοχής,
ανακαλύπτει ότι βρίσκεται στο χείλος του θανάτου,
όχι από γηρατειά αλλά από έρωτα.
Aυτό το συγκινητικό νέο μυθιστόρημα του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες,
γραμμένο με το απαράμιλλο στιλ
ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του αιώνα μας,
αποτελεί έναν ύμνο προς τον έρωτα.

1.000.000 στιγμές

Μιχάλης Φουντουκλής






http://www.easybytez.com/wqtvjpu3ma8u

1.000.000 στιγμές είναι πολλές στιγμές. Στιγμές χαράς, στιγμές λύπης. Στιγμές έρωτα, απόγνωσης, φόβου, μανίας, κατάθλιψης, ελπίδας, κίνησης, στάσης. Στιγμές αναμονής, στιγμές πόνου, γέλιου, στιγμές κρύου, ζέστης, βροχής, συννεφιάς, ήλιου, πάγου, στιγμές με όνειρα, στιγμές με κέφι και χαρά, με αυτοσαρκασμό, με όρεξη για αυτοκριτική και βελτίωση. Στιγμές ανάλαφρες, στιγμές βαριές και ασήκωτες, στιγμές που όλα μοιάζουν ξένα και άλλες που όλα μοιάζουν παλιά και γνώριμα. Στιγμές βασιλικές και στιγμές να ζητιανεύουν ένα κομμάτι ψωμί. Στιγμές από μια τυχαία χρονιά, έξι τυχαίων φοιτητών. Στιγμές απ’ τον Πέτρο, τον Ανέστη που αργότερα έγινε Αλέξανδρος ή Άλεξ, ή Αλεξάκης για τους φίλους, απ’ τον Αποστόλη ή Τόλη ή Τρολ, στιγμές από τα 3Φ, τη Φένια, τη Φαίη και τη Φανή. Στιγμές από τον Κύριο Καρπούζη, τον Καβάτζα, το Λύκο, τη Γατούλα, τον Μπάμπη το σουβλατζή, τον Φρανς, τη Φραντζέσκα, την κυρα-Στέλλα, τον Φριτζ, τον κυρ-Θύμιο και τις χορεύτριες τάνγκο της Σιγκαπούρης. Στιγμές που στο σύνολό τους μιλούν για τη ζωή, τον έρωτα, την αγάπη, τη φιλία, τα όνειρα, την αυτοεκτίμηση, την πίστη και την ελπίδα, το θάνατο αλλά και την ανθρώπινη ψυχή. Όλες μαζί δημιουργούν μια εικόνα, που αν είμαστε τυχεροί θα μπορούμε γέροι πια να χαζεύουμε στον ουρανό, καθώς τα χρόνια θα σβουρίζουν γύρω μας.
      Και εμείς θα είμαστε αργοί και κουρασμένοι. Γιατί ένα εκατομμύριο στιγμές είναι πολλές στιγμές...